«Երբ ոստիկանն առաջին հերթին մարդ է․ փոքրիկ պատմություն՝ մեծ մարդկայնության մասին»
Ուզում եմ կիսվել երեկվա փոքրիկ, բայց շատ մարդկային պատմությամբ։
Երեկ երեկոյան մեքենա վարելիս հանկարծ վահանակին հայտնվեց «ուշադրություն» նշանը՝ շարժիչի հովացման համակարգի հետ կապված։ Մինչ մտածում էի՝ որտեղ անվտանգ կանգնեմ, արդեն կապոտի տակից գոլորշի էր դուրս գալիս։ Արագ կանգնեցրի մեքենան (իհարկե, ոչ ամենահարմար տեղում), բացեցի կապոտը և սկսեցի նայել մեքենայի «ներքին աշխարհին»…
Փորձում էի զանգել եղբորս, որ հասկանամ՝ ինչ անել, երբ հանկարծ լսեցի.
— «Ինչո՞վ կարող ենք օգնել»։
Շրջվում եմ՝ ոստիկանական մեքենա և երեք ոստիկան։
Անկեղծ պատասխանեցի.
— «Եթե կարողանաք, իսկապես օգնություն է պետք»։
Առանց վարանելու մոտեցան, արագ գտան խնդրի պատճառը և սկսեցին լուծել։ Հետո հարցնում են.
— «Դանակ ունե՞ք»։
Այդ պահին իմ ուղեղում միակ միտքը սա էր. «Միայն թե սառը զենք չհամարեն…»։ 😂
Տվեցի դանակը, իրենք էլ ժպտացին ու շարունակեցին «վիրահատությունը»։ Հետո պարզվեց, որ ջուր էլ է պետք։ Իմ մեքենայի մեջ եղածը չբավարարեց, իրենք բերեցին, լցրեցին, գործարկեցին մեքենան, համոզվեցին, որ ամեն ինչ կարգին է, և միայն դրանից հետո ասացին.
— «Կարող եք գնալ, բայց վաղը անպայման տարեք ստուգման»։
Գիտե՞ք՝ ինչն էր ամենակարևորը։
Այդ պահին ես ինձ զգացի ապահով քաղաքացի։ Ոչ թե այն պատճառով, որ մեքենաս սարքվեց, այլ որովհետև տեսա ոստիկանների, որոնք կարող էին պարզապես անցնել, բայց կանգնեցին, առաջարկեցին օգնություն և մինչև վերջ մնացին կողքիս։ Դա պարզապես ծառայողական պարտականություն չէր, դա մարդկային վերաբերմունք էր։
Սրտանց շնորհակալություն Դավիթաշենի ոստիկանության անձնակազմին՝ հոգատարության, վերաբերմունքի և օգնության համար։
Լուսանկարը հրապարակում եմ առանց նրանց թույլտվությունը հարցնելու, որովհետև կարծում եմ՝ մարդիկ պետք է ճանաչեն ու գնահատեն իրենց ամենօրյա հերոսներին։ 🙏👏