«Բայց թագավորը մերկ է». մերօրյա տղան, որ չլռեց
Հանս Քրիստիան Անդերսենի հեքիաթում մի փոքրիկ տղա էր, ով չվախեցավ ասել այն, ինչ բոլորը տեսնում էին, բայց ոչ ոք չէր համարձակվում արտաբերել՝ «Թագավորը մերկ է»։
Այսօր մեր իրականության մեջ ևս կա մի «տղա», որը համարձակվել է ճշմարտությունը ասել իշխանության աչքերին նայելով։ Երբ բոլորը լռում են կամ ձևացնում, թե տեսնում են «նոր զգեստը»՝ քարոզչության, կեղծ փայլի ու խաբկանքի շղարշի տակ, նա բարձրաձայնում է իրականությունը։
Երբ համակարգը փորձում է համոզել, թե ամեն ինչ փայլում է ու շողում, իսկ իրականում մերկ ճշմարտությունն է՝ կաշկանդված, մերկացված ու ամոթխած, այդ տղայի խոսքը դառնում է հանրային խղճի ձայնը։
Այսօր, ինչպես Անդերսենի հեքիաթում, մեր հասարակությունն էլ կանգնած է ընտրության առաջ․ լռե՞լ, թե՞ բարձրաձայնել այն, ինչ բոլորը տեսնում են։
Եվ գուցե ժամանակն է լսել այդ մեկ «տղային»՝ որը չի վախենում ասել ճշմարտությունը, թեկուզ թագավորի դեմ։