Գյումրու քաղաքական ճգնաժամը․ իշխանությունը փորձում է վերաձևել ընտրողի քվե՞ն.Մելքոնյան
Գյումրիում տեղի ունեցող վերջին զարգացումները պահանջում են սթափ քաղաքական գնահատական։
Իշխանությունը, կարծես, կանգնած է մի խնդրի առաջ, որի մասին պետք է բաց և անկեղծ խոսել․ 2025 թվականի մարտի 30-ի ընտրությունների արդյունքը քաղաքականապես ընդունելու և դրա հետ աշխատելու փոխարեն՝ գործող իշխանական համակարգը փորձում է ձևավորել նոր իրավիճակ, որը կարող է ճանապարհ բացել արտահերթ ընտրությունների համար։ Սակայն այստեղ կա մի էական խնդիր․ արտահերթ ընտրությունը չի կարող դառնալ նախորդ ընտրության արդյունքը քաղաքական ճանապարհով վերանայելու միջոց։ Գյումրու քաղաքական գործընթացների վերջին զարգացումները այդ առումով լուրջ մտահոգություններ են առաջացնում։
Սկզբում օրինական ընտրված համայնքի ղեկավար Վարդան Ղուկասյանի նկատմամբ հարուցվեցին մի քանի շինծու քրեական գործեր, որոնք հասարակական և քաղաքական շրջանակներում բազմաթիվ հարցեր առաջացրեցին, իսկ արդյունքում նա ապօրինի զրկվեց ազատությունից։
Այսօր էլ մենք ականատես եղանք Մարտուն Գրիգորյանի նկատմամբ իրականացվող կեղծ քրեական գործընթացին։
Կրկնում եմ՝ իրավական մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պետք է որոշվի բացառապես օրինական իրավական ընթացակարգերով և անկախ դատարանի կողմից։ Որևէ քաղաքական ուժ իրավունք չունի դատական գործընթացը փոխարինել քաղաքական դատավճռով։
Բայց նույնքան անընդունելի է քաղաքական իշխանության համար՝ հասարակության օրինական հարցերը պարզապես անտեսելը։
Երբ մեկ քաղաքական գործընթացից հետո հաջորդում է մյուսը, երբ ընտրություններով ձևավորված քաղաքական դասավորության առանցքային դերակատարները մեկը մյուսի հետևից հայտնվում են անօրինական իրավական ճնշումների կամ քաղաքական մեկուսացման ռիսկի ներքո, հասարակությունն իրավունք ունի հարցնելու՝ ո՞րն է այս գործընթացների քաղաքական հետևանքը։
Իմ գնահատմամբ՝ ամենամեծ վտանգն այն է, որ իշխանությունը կարող է շատ արագ փորձել չեզոքացնել բոլոր այն քաղաքական դերակատարներին, որոնք իր հաշվարկով կարող են վտանգ ներկայացնել ՔՊ-ին` Գյումրիում հնարավոր իշխանազավթման համար։
Եթե սա է տրամաբանությունը, ապա մենք կանգնած ենք շատ ավելի լուրջ խնդրի առաջ, քան հերթական ընտրական գործընթացը։ Որովհետև պետության ինստիտուտների ուժը չափվում է ոչ թե նրանով, թե որքան արդյունավետ են դրանք գործում իշխանության քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ, այլ նրանով, թե որքան հավասար են դրանք բոլորի նկատմամբ։
Իրավապահ համակարգը պետք է լինի պետության ինստիտուտ, ոչ թե քաղաքական հաշվեհարդարի գործիք։ Ընտրությունը պետք է լինի ժողովրդի կամքի արտահայտություն, ոչ թե իշխանության համար ցանկալի քաղաքական դասավորության հաստատման մեխանիզմ։
Եվ այստեղ ամենակարևորն է հիշել 2025 թվականի մարտի 30-ի ընտրությունը։
Այդ օրը գյումրեցիներն իրենց քվեով ձևավորել են համայնքի օրինական քաղաքական իշխանությունը։
Այդ արդյունքը կարելի է քննադատել։
Կարելի է չհամաձայնել դրա հետ։
Բայց որևէ իշխանություն իրավունք չունի ընտրողի քվեն համարել սխալ, որը պետք է ուղղել վարչական կամ իրավական անօրինական ճանապարհով:
Գյումրու ապագան չի կարող որոշվել որևէ կուսակցության ընտրական ռազմավարությամբ։
Այն պետք է որոշվի գյումրեցիների ազատ կամքով։ Եվ այդ կամքը հարգելը ժողովրդավարական պետության նվազագույն պարտավորությունն է: