Հայ վետերան. Ֆաշիզմի նկատմամբ հաղթանակը մեր ընդհանուր հաղթանակն է

Գնացքները գիշեր ու ցերեկ մեկնում էին տարբեր ուղղություններով՝ բեռնատար գնացքներ, շտապօգնության մեքենաներ և ռազմական տեխնիկա։ Մենք միշտ հերթապահում ենք ձմռանը և ամռանը, շոգին և ցրտին, միշտ ամեն ինչ անելու ցանկությամբ՝ ռազմաճակատին օգնելու համար։ Վետերան և սոցիալիստական մրցույթների գերազանց հաղթող Հոկտեմբեր Արիստակեսի Ստեփանյանը կես դարից ավելի աշխատել է երկաթուղում։ Ambion.news-ի թղթակցի հետ զրույցում Հոկտեմբեր Ստեփանյանը ներկայացրել է պատերազմի տարիների հիշողությունները։

13 տարեկանից մի փոքր ավելի Հոկտեմբեր Ստեփանյանը 1942 թվականի հուլիսին մտել է Երևանի շոգեքարշերի դեպո՝ սովորելով որպես վերանորոգող։ «Գնացքները ցերեկ ու գիշեր շարժվում էին տարբեր ուղղություններով՝ բեռնատար գնացքներ, շտապօգնության մեքենաներ և ռազմական տեխնիկա։ Շոգին ու ցրտին, գիշեր-ցերեկ նրանք նորոգում էին շոգեքարշներ։ Պատահում էր, որ գիշերը երեք անգամ էին կանչում։ Երբ հիվանդանոցային գնացքը հասնում էր, հարևան տների բնակիչները շտապում էին՝ փորձելով օգնել, որքան կարող էին, բերելով սնունդ, ծխախոտ և հագուստ։ Իմ ավագ եղբայրը ռազմաճակատում էր, և մեր մայրը միշտ ասում էր. մենք պետք է օգնենք վիրավորներին, գուցե հեռավոր երկրում ինչ-որ մեկը օգնի իմ որդուն», – ասում է Հոկտեմբեր Ստեփանյանը:

Ավագ եղբայրը պատերազմից վերադարձավ կենդանի, բայց նրա հորեղբայրն ու զարմիկները՝ ոչ։

«Հիմա ոմանք ասում են՝ սա մեր հաղթանակը չէ, մենք դրա հետ կապ չունենք։ Ինչպե՞ս թե՝ սա մերը չէ։ Սա ֆաշիզմի դեմ ընդհանուր հաղթանակ էր։ Ռուսներն ու հայերը՝ այլ ազգությունների մարդիկ, միասին հաղթեցին ֆաշիզմին։ Խորհրդային բանակը փրկեց աշխարհը սարսափելի վտանգից։

Հնարավոր է՝ նրանք մոռացել են, որ ավելի քան 600 հազար հայ գնացել է ռազմաճակատ, և միայն կեսն է վերադարձել… Հաղթանակի նշանակությունը ոչ մի կերպ չպետք է թերագնահատել։ Եթե ​​Ստալինգրադի ճակատամարտը չլիներ, Հայաստանի վիճակը չափազանց դժվար կլիներ. թուրքերը պատրաստվում էին հարձակման։ Եթե ​​Ստալինգրադը չլիներ, մենք պարզապես գոյություն չէինք ունենա։ Մարդիկ իրենց կյանքը տվեցին հայրենիքի, Հաղթանակի համար։ Բայց նրանց անունները ապրում են մեր սրտերում», – ընդգծում է Հոկտեմբեր Ստեփանյանը։

«Թիկունքում մարդիկ հուսահատված չէին, բոլորը հավատում էին հաղթանակին։ Իսկ ռազմաճակատում գիտեին, որ թիկունքը ուժեղ է, աջակցությունը ուժեղ է։ Թիկունքում նրանք ամեն ինչ անում էին ռազմաճակատին օգնելու համար։ Ահա թե ինչ էին ասում՝ ամեն ինչ ռազմաճակատի համար, ամեն ինչ հաղթանակի համար՝ զենք, մարդկային ուժ և սնունդ», – թվարկում է վետերանը։

Հոկտեմբեր և Նինա Ստեփանյաններն իրենց միակ որդուն՝ Արիստակեսին, դաստիարակել են հայրենիքի նկատմամբ անձնուրաց սիրո ոգով։ Երբ սկսվեց 44-օրյա պատերազմը, 27-ամյա Արիստակեսը, որը սովորում էր Երևանի պետական ​​համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում, կամավորագրվեց:

Արիստակես Ստեփանյանը զոհվել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 7-ին։ Արիստակեսը դուստր ունի՝ Նինան։

«Որդիս անսովոր տաղանդավոր էր ամեն ինչում։ Նա հիանալի էր ամեն ինչում, ինչ անում էր՝ ուսման մեջ, հոբբիներում, նա շատ էր սիրում ֆուտբոլ, նույնիսկ թխվածքաբլիթներ։ Դուք պետք է տեսնեիք նրա պատրաստած փախլավան, Նա բանաստեղծություններ էր գրում…», – ասում է Նինա Ստեփանյանը։

«Զինվորական կոմիսարիատը մի քանի անգամ մերժեց, բայց նա պնդեց. չէր կարող մի կողմ քաշվել, երբ հայրենիքին վտանգ էր սպառնում։ Մարդը պետք է այնպես ապրի, որ հերոսի պես մահանա, այդպես ասաց որդիս»։