Կինը՝ ինչպես կավ․ երբ հոգին անցնում է հնոցի միջով
Կավագործության մեջ մի անխուսափելի փուլ կա. երբ կավն արդեն ստացել է իր ձևը, այն ուղարկում են հնոց՝ թրծվելու։ Մինչ այդ կավը դեռ հնազանդ է. եթե թրջես ջրով, կարող ես քանդել, նորից ծեփել, փոխել նրա էությունը։ Այն դեռ ,,խմում,, է ջուրը, դեռ փափուկ է ու ենթարկվող…
Կինն էլ է այդպիսին… Քանի դեռ նրա հոգին ,,թաց,, է ու սպասող, նա ձևափոխվում է քո ձեռքերի տակ։ Նա ներում է, հարմարվում քո ջերմությանը կամ կոպտությանը՝ փորձելով տեղավորվել քո պատկերացրած
,,կաղապարի,,մեջ։
Բայց երբ ձեռքերը դառնում են չափազանց անփույթ, իսկ հարվածները՝ հաճախակի, կինն ինքնակամ մտնում է իր ցավի հնոցը։ Ինչպես կավն է կրակի մեջ կորցնում իր խոնավությունն ու դառնում կարծր, այնպես էլ կնոջ հոգին է այդ հնոցում թրծվում։ Կրակը նրան չի փշրում, այն պարզապես այրում է նրա միջի ամբողջ փափկությունն ու հույսը։
Եվ հենց այստեղ է կատարվում անդառնալի փոխակերպումը։
Թրծված կավից պատրաստված սափորն այլևս ջուր չի ներծծում. այն դառնում է անհաղորդ խոնավության հանդեպ։ Այդպես էլ թրծված կինը. Նրան կարող են ողողել ուշացած զղջումի ջրերով կամ սիրո խոսքերով, բայց նրա հոգին այլևս ,,չի խմում,, այդ ամենը։ Նրան ուղղված խոսքերը պարզապես սահում են մակերեսով՝ այդպես էլ չթափանցելով ներս ու չխախտելով նրա ներքին լռությունը։
Նա արդեն ամբողջական է՝ կրակից ծնված ու քարից կարված։
Մի՛ ստիպեք կնոջը թրծվել։ Որովհետև թրծված հոգին կարող է հազար տարի դիմանալ ու չփշրվել, բայց այն այլևս երբեք չի փափկի ձեր ափերի մեջ։