Երբ քարերն են ճանաչում քեզ․ Սահյանի հիշողության աշխարհը
Սահյանը լռության ձայնն է
Օրն այսօր սահյանոտ է։ Նրա ծննդյան օրն է։ Մտածում եմ՝ նրան քիչ թե շատ ճանաչողները ի՞նչ կասեն նրա էության մասին։ Ընդամենը երկու անգամ եմ նրան հանդիպել։ Շատ ջահել էի՝ նրա ասածները խորապես ընկալելու, զգալու համար։ Բայց մի բան տպավորվել է իմ մեջ։ Չխոսկան էր, շատ քիչ խոսող։ Երբ մարդ քիչ է խոսում, ու գիտես, որ նա բոլորից լավ է հասկանում, բայց լռում է, խորը ակնածանք ես զգում։
Սահյանը լռության ձայնն է։ Հաճախ էր Երևանից փախչում ու հայրենի գյուղում լինում։ Երբ նրան հարցնում են՝ ինչու է այդքան հաճախ գյուղ գնում, պատասխանում է․
«Երևանում ինձ լսում են, բայց գյուղում՝ ես եմ լսում»։
Ու զարմանալի չէ, որ նրա համագյուղացին պատմում է, որ երբ Սահյանի հետ քայլում էին Սյունիքի լեռներով, ճանապարհին կանգ է առնում մի մեծ քարի մոտ։ Մի պահ լռում է, ձեռքը դնում քարին ու ասում․
«Սա ինձ ճանաչում է»։
Ընկերը ծիծաղում է՝ կարծելով կատակ է։ Բայց Սահյանը լուրջ շարունակում է․
«Ես սրան փոքրուց եմ տեսել… սա իմ մանկությունն է պահում»։