«Այն, ինչ նա փորձում էր մոռանալ»
«Այն, ինչ նա փորձում էր մոռանալ»
Նա այլևս չէր զանգում։
Չէր գրում «բարի լույս» ու չէր հարցնում՝ ինչպես անցավ օրը։ Չէր գտնում այն փոքրիկ առիթները, որոնց միջոցով նախկինում կարող էր պարզապես լսել նրա ձայնը։
Կարծես ամեն ինչ վերջացել էր։
Բայց միայն կարծես։
Որովհետև ամեն երեկո, երբ քաղաքը լռում էր, և պատուհանների հետևում մեկը մյուսի հետևից հանգչում էին լույսերը, նրա մտքերը նորից գնում էին նույն տեղը։
Դեպի նա։
Նա փորձում էր չմտածել։ Փոխում էր երաժշտությունը, երկար աշխատում, ընկերների հետ դուրս էր գալիս, երբեմն նույնիսկ ծիծաղում էր այնպես, կարծես ոչինչ չէր պատահել։
Բայց գիշերը խաբել չէր կարողանում։
Քնելուց առաջ նա միշտ հիշում էր նրա աչքերը։
Այն հայացքը, որի մեջ մի ժամանակ իրեն տուն էր զգում։
— Մոռացել եմ, — երբեմն ասում էր ինքն իրեն։
Բայց հենց այդ պահին ներսից մի փոքրիկ ձայն պատասխանում էր.
— Եթե մոռացել ես, ինչո՞ւ է նա ամեն գիշեր այստեղ։
Նա լռում էր։
Նրա ամենամեծ սխալը այն էր, որ փորձում էր սրտին բացատրել այն, ինչ սիրտը վաղուց գիտեր։
Նա վախենում էր։
Վախենում էր նորից մոտենալուց, որովհետև գիտեր՝ եթե վերադառնա, այլևս չի կարողանա կիսատ սիրել։
Իսկ նա սովորել էր կիսատ ապրել։
Կիսատ ժպտալ։
Կիսատ երջանիկ լինել։
Կիսատ երազել։
Միայն նրա բացակայությունն էր ամբողջական։
Մի օր նա պատահաբար տեսավ նրան։
Նա քայլում էր փողոցով՝ հանգիստ, գեղեցիկ, մի փոքր հոգնած, բայց նույնքան ուժեղ, որքան հիշում էր։
Նրանց հայացքները հանդիպեցին։
Մի քանի վայրկյան։
Ոչ մի բառ։
Բայց այդ մի քանի վայրկյանը բավական էր, որպեսզի տարիներով կառուցած պատերը ներսից փլվեին։
Նա հասկացավ, որ իր ամբողջ պայքարը սխալ էր։
Ինքը չէր դադարել սիրել։
Պարզապես սովորել էր ապրել այն մարդու բացակայության հետ, ում կողքին իրականում ուզում էր ապրել։
Նա մոտեցավ։
— Բարև, — ասաց նա։
Կինը ժպտաց։
— Բարև։
Եվ այդքան պարզ բառի մեջ այնքան կարոտ կար, որ երկուսն էլ հասկացան՝ ոչինչ իրականում չէր ավարտվել։
Նա երկար նայեց նրան ու առաջին անգամ չփորձեց թաքցնել այն, ինչ զգում էր։
— Ես շատ երկար փորձեցի քեզ մոռանալ։
Նա լռեց։
— Չստացվեց։
Կինը ցածր ձայնով հարցրեց.
— Իսկ հիմա՞։
Նա ժպտաց։
— Հիմա ուզում եմ այլևս չփախչել այն բանից, ինչը, երևի, ի սկզբանե իմ ամենամեծ երջանկությունն էր։
Կինը ոչինչ չասաց։
Պարզապես ձեռքը մեկնեց։
Եվ նա բռնեց այն։
Այդ պահին երկուսն էլ հասկացան մի պարզ ճշմարտություն.
Երբեմն մարդը հեռանում է սիրուց ոչ թե այն պատճառով, որ չի սիրում, այլ որովհետև վախենում է այն սիրուց, որն իր ամբողջ կյանքը կարող է փոխել։
Իսկ իրական սերը համբերատար է։
Այն կարող է սպասել։
Լռել։
Նույնիսկ հեռանալ։
Բայց եթե երկու մարդու ճանապարհները իսկապես նախատեսված են միանալու, մի օր նրանց սրտերը նորից գտնում են միմյանց։
Եվ այդ երեկո նա առաջին անգամ երկար ժամանակ անց քնեց խաղաղ։
Ոչ թե որովհետև մոռացել էր նրան։
Այլ որովհետև այլևս չէր փորձում։