ԺԼԱՏՈՒԹՅԱՆ ՀՈԳԵԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ
Ժլատ մարդը միշտ չէ, որ փող չունի։
Շատ հաճախ նա ունի փող, բայց չունի բավարարության զգացում։
Նրա ներքին տրամաբանությունը մոտավորապես սա է․
«Եթե կարող եմ չտալ՝ չեմ տա։
Եթե կարող եմ անվճար ստանալ՝ կստանամ։
Եթե կարող եմ ուրիշի հաշվին անել՝ ինչո՞ւ իմ հաշվին անեմ»։
Ժլատությունը տնտեսող լինել չէ։
Տնտեսող մարդը հաշվարկում է։
Ժլատ մարդը վախենում է կորցնելուց։
Նա նույնիսկ այնտեղ է փորձում խնայել, որտեղ խնայողությունը արդեն վերածվում է անհարմարության, անարդարության կամ սեփական կյանքի որակի նվազման։
Ամեն ինչի գինը նա տեսնում է։
Բայց ամեն ինչի արժեքը՝ ոչ։
Ժլատ մարդը կարող է հարյուր դրամի համար ժամերով մտածել, բայց չհաշվել իր ծախսած ժամանակի արժեքը։
Կարող է անվճար դասընթացների տասնյակ հղումներ հավաքել, բայց ոչ մեկը չանցնել։
Կարող է ամենաէժանը գնել, հետո երեք անգամ ավելի շատ վճարել դրա հետևանքների համար։
Կարող է ընկերոջից անընդհատ վերցնել, բայց երբ հերթը հասնում է իրեն տալուն՝ հանկարծ հիշել, որ «ամեն մարդ ինքն իր համար պետք է պատասխանատու լինի»։
Ժլատության ամենատհաճ կողմը
Ժլատ մարդը հաճախ իր ժլատությունը ներկայացնում է որպես խելացիություն։
«Ես փողի արժեքը գիտեմ»։
✋ Ոչ։
Փողի արժեքը իմանալը նշանակում է հասկանալ՝ որտեղ ծախսել, որտեղ խնայել և ինչի համար արժե վճարել։
Ժլատությունը պարզապես «չծախսելու» կարողությունն է։
Երբեմն նույնիսկ այն դեպքում, երբ չծախսելը ավելի մեծ կորուստ է առաջացնում։
Իսկ հարաբերություններում…
Ժլատ մարդը կարող է ժլատ լինել ոչ միայն փողի հարցում։
Նա կարող է ժլատ լինել՝
ժամանակի,
ուշադրության,
աջակցության,
գովասանքի,
երախտագիտության,
ջերմության,
պատասխանատվության նկատմամբ։
Այսինքն՝ խնդիրը երբեմն դրամապանակի մեջ չէ։
Խնդիրը մարդու ներքին «ռեսուրսի» ընկալման մեջ է։
Նա ապրում է այն տրամաբանությամբ, որ եթե ինչ-որ բան քեզանից դուրս եկավ, դու կորցրեցիր։
Իսկ առողջ մտածողությունը հակառակն է հասկանում․
որոշ բաներ տալով՝ դու չես աղքատանում։
Դու կարող ես նույնիսկ հարստանալ՝ հարաբերությամբ, վստահությամբ, փորձով, հեղինակությամբ և մարդկային կապով։
☝️ Ու վերջում՝ ամենասուր մասը.
Ժլատ մարդը կարող է ամբողջ կյանքում հարստություն հավաքել, բայց այդ ընթացքում այնքան վախենալ կորցնելուց, որ մոռանա ապրել։
Որովհետև երբ մարդու համար ամենակարևոր հարցը դառնում է
«Ի՞նչ եմ կորցնելու»,
նա աստիճանաբար դադարում է հարցնել՝
«Ի՞նչ եմ ստանալու»։