Երբ սկզբունքները գին ունեն, դրանք այլևս սկզբունք չեն
Ուինսթոն Չերչիլի մասին պատմվող հայտնի պատմություններից մեկում ասվում է.
«Մի օր ես տաքսի նստեցի՝ BBC-ի գրասենյակ գնալու և հարցազրույց տալու համար։ Երբ հասանք, վարորդին խնդրեցի ինձ սպասել մոտ 50 րոպե։
Վարորդը ներողություն խնդրեց ու ասաց, որ չի կարող սպասել, քանի որ շտապում է տուն՝ ռադիոյով Ուինսթոն Չերչիլի ելույթը լսելու։
Ես զարմացած էի ու հիացած նրա այդքան մեծ հետաքրքրվածությամբ։ Հանեցի 10 ֆունտ ստերլինգ և տվեցի նրան՝ առանց ասելու, թե ով եմ։
Վարորդը նայեց գումարին ու անմիջապես ասաց.
«Սը՛ր, ես պատրաստ եմ ժամերով սպասել ձեզ, իսկ այդ Չերչիլն էլ թող գրողի ծոցը գնա»»։
Այս թեթև ու հումորային պատմության հետևում թաքնված է դաժան մի ճշմարտություն․ փողը հաճախ դառնում է մարդու սկզբունքների և արժեքների ամենալուրջ փորձությունը։
Շատերը խոսում են բարձր գաղափարներից, հավատարմությունից ու սկզբունքներից, բայց առաջին իսկ նյութական շահի դեպքում պատրաստ են հրաժարվել դրանցից։
Փողն ինքնին չարիք չէ։ Այն պարզապես հայելի է, որը հաճախ բացահայտում է մարդու իրական առաջնահերթությունները, բնավորությունն ու թուլությունները։
Երբ մարդու սկզբունքները գին են ունենում, դրանք դադարում են սկզբունք լինելուց։
Իսկական արժանապատվությունն այն է, ինչը հնարավոր չէ գնել կամ վաճառել՝ ոչ մի գումարով։