«Կնոջ սերը՝ որպես աշխարհի փրկության ուժ»
…ու եթե չլինեն կանայք, չի լինի աշխարհը:
Երբ Դոստոևսկին գրում էր, թե «գեղեցկությունը կփրկի աշխարհը», նա ամենևին էլ նկատի չուներ դեմքի կատարյալ համաչափությունը կամ արտաքին գրավչությունը: Մեծ մտածողի տողերի տակ թաքնված էր շատ ավելի խորը, հոգեբանական ու կենսական մի ճշմարտություն: Այդ աշխարհացունց գեղեցկությունը բացարձակ սերն է, ընդ որում՝ ոչ թե վերացական զգացմունքը, այլ հենց կնոջ սերը, որն ունակ է արմատապես վերափոխելու մարդկային էության ամենախավար անկյունները: Կնոջ սերը՝ ուղղված անգամ ամենաագրեսիվ ու կոպիտ տղամարդուն, այն միակ հենարանն է, որը պահում է մեր իրականությունը փլուզումից:
Էվոլյուցիայի դաժան ու անողոք ընթացքում այնպես է ստացվել, որ տղամարդկանց գենետիկ հիշողության մեջ հավերժ դաջվել են պայքարի, ագրեսիայի, նվաճելու և, երբեմն, ամեն ինչ ջարդելու ու փշրելու բնազդները: Արյունով ու գոյատևման կռիվներով կոփված այդ կատաղությունն ու բարկությունը դարեր շարունակ փոխանցվել են սերնդեսերունդ՝ դառնալով արական սկզբի անքակտելի ուղեկիցը: Այդ նախնադարյան ուժը նրանց դարձրել է որսորդ և պաշտպան, սակայն միևնույն ժամանակ իր մեջ կրում է նաև կործանման անկասելի վտանգ:
Եթե տղամարդիկ չունենան սիրած կին, չստեղծեն ընտանիք, չունենան այն միակ տունը, որտեղ ամեն մի անկյուն շնչում է ջերմությամբ ու խնամքով, նրանք կկորցնեն իրենց հոգևոր խարիսխը: Ամենասարսափելին ու ճակատագրականն այն է, երբ տղամարդը կորցնում է կորցնելու վախը: Երբ չկա այն սրբազան տարածքը, որը նա պարտավոր է պաշտպանել, երբ չկա այն էակը, ում խաղաղ քունն արժե աշխարհի բոլոր հաղթանակներին, տղամարդը խզում է կապը մարդկայինի հետ և պարզապես գազան է դառնում: Նա վերածվում է անկառավարելի մի տարերքի, որը պատրաստ է ավերելու ամեն բան, որովհետև իր սեփական հոգում արդեն ամայություն է ու խավար:
Եվ հենց այստեղ է ի հայտ գալիս աշխարհի փրկության մեծագույն առեղծվածը: Եթե կանայք իրենց անսահման, ներողամիտ ու պարուրող սիրով չբուժեն տղամարդկանց ժառանգական վերքերն ու բարկությունը, աշխարհն ուղղակի կկործանվի սեփական կատաղության ալիքների տակ: Կնոջ սերը այն միակ հակաթույնն է, որը զինաթափում է ագրեսիան: Միայն սիրող ու սիրված կինն է օժտված այն լուռ, բայց անպարտելի զորությամբ, որը կարող է հանդարտեցնել, ծնկի բերել ու խաղաղեցնել նույնիսկ ամենավտանգավոր, վիրավոր գազանին: Նրա մատների հպումը դառնում է փրկարար սպեղանի, նրա ներկայությունը՝ վստահելի ապաստարան:
Ահա թե որն է այն փրկարար Գեղեցկությունը. սա այն կենարար լույսն է, որն ի զորու է կանգնեցնել կործանումը՝ հիշեցնելով կատաղած տարերքին իրական քնքշանքի մասին և նվիրելով նրան ապրելու, պահպանելու և, ամենակարևորը, սիրելու իմաստը: