Մի իրի պատմություն. տակառ
Տակառը հասարակ իր է և հանդիպում է յուրաքանչյուրի կյանքում։ Դժվար է պատկերացնել, որ առանց տակառի մարդիկ կարող էին ունենալ խմիչք, թթու և կենսական այլ հաճույքներ: Երբ և որտեղ է պատրաստվել առաջին տակառը, պարզ չէ մինչ այսօր։
Շատ պատմաբաններ տակառների գյուտը վերագրում են Սփևսիպոս Աթենացուն (մ.թ.ա. 4-րդ դարի կեսեր): Ամեն դեպքում, այդ իրեղենն անհրաժեշտ էր այն ժամանակվա մարդկանց: Տակառները օգտագործվել են որպես տարբեր ապրանքամաններ, որոնք ավելի լավ կարող են դիմակայել ծանրություններին, քան ճենապակուց և կավից պատրաստվածները:
Տակառները լայն գործածություն ունեին: Նրանց օգնությամբ խոշտանգում էին մարդկանց, սորուն մթերք էին պահում նրանցում, իսկ Հին Հունաստանի փիլիսոփա և հռետոր Դիոգենեսի համար տակառն իր տունն էր:
Որպես հեղուկների պահեստարան`տակառները սկսեցին գործածել Հին Եգիպտոսում, այնուհետեւ Հռոմում մթա 3-րդ հազարամյակում: Քանի որ բնակչությանը անհրաժեշտ էին ավելի շատ տակառներ, երևան եկան տակառագործական արհեստանոցներ: Ռուսաստանում ևս տակառները շատ վաղուց էին հայտնվել: Դրանք գերազանց տարաներ էին խմիչքի և թթուների պահպանման համար: Եվրոպայում տակառի որակյալ հատկանիշները գնահատվել էին արժանապատվորեն: Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում եւ Հյուսիսային Իտալիայում գոյություն ուներ դրանց օգտագործման մի ողջ դարաշրջան: Հին Հունաստանում եւ Եգիպտոսում գինեգործները օգտագործում էին կավե ամաններ, սակայն, պատահաբար, գինին լցնելով կաղնու տակառի մեջ, տեսան, որ խմիչքի համը ավելի է լավացել:
Մինչեւ 19-րդ դարի վերջը տակառագործությունը բարձր էր գնահատվում, քանի որ լավ տակառ պատրաստելը բավականին բարդ էր: Մետաղյա, պլաստմասե և արծնապատ ամանեղենի հայտնվելովՙ` կաղնե տակառների գործածության անհրաժեշտությունը այլևս չկար: ճաշատեսակների առաջացման արդյունքում անհետացավ կաղնե տակառների օգտագործման անհրաժեշտությունը: Կաղնե տակառների գլխավոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս օդը ներթափանցել։ Փայտը տակառի պարունակությունը հագեցնում է թթվածնով և վերացնում տոքսիններն ու վնասակար նյութերը: Գինեգործները պնդում են, որ խմիչքը տակառի մեջ պահելով, քանակությունը քիչ նվազում է: Արտադրողներն ասում են, որ դա հատուցում է ապրանքի գերազանց որակի համար:
Տակառների արտադրության համար օգտագործում են 80-100 տարեկան ծեր ծառեր: Ծառերը կտրվում և մշակվում են ձմռանը, երբ կյանքը դանդաղում է: Արտադրության համար պիտանի են ծառերի որոշակի մասեր: Կտրած բները թողնում են մի որոշ ժամանակ, այնուհետև նրանցից սղոցում են գերաններ: Հետո մանրաթելերի երկայնքով բաժանում են տախտակների: Պատրաստի տախտակները մշակվում են և թողնում երկարատև չորացման: Առանձնացնելով տակառատախտակները` ամրացնում են օղագոտիներով, ներսում կատարում թրծում: Ջերմամշակումը կարևոր է, որովհետև այն նպաստում է փայտի ամրացմանը. տակառի պարունակությունը ոչ մի դեպքում չի թթվում, և խմիչքին տալիս է յուրահատուկ համ: Տարիքի հետ այդպիսի տակառը դառնում է արժեքավոր:
Որոշ վիսկի արտադրողներ ձեռք են բերում տակառներ, որոնցում պահվել են պորտվեյն կամ խերես, իսկ մյուսները`գինու տակառներ: Որքան շատ է պահպանման տևողությունը, այնքան լավ և հարուստ է արտադրանքի համը: Պահպանման համար տակառները տեղադրվում են մութ ու սառը նկուղներում, որտեղ, ըստ ֆրանսիացիների ` կա ինքնատիպ հանգիստ մթնոլորտ, որն անհրաժեշտ է խմիչքի կրթության համար: