ՆՐԱՆՔ ՏՎԵՑԻՆ ԿՅԱՆՔԸ, ՈՐՊԵՍԶԻ ՄԵՆՔ ԱՊՐԵՆՔ

Նրանք չհարցրին՝ դժվար է՞, վտանգավոր է՞, կվերադառնա՞ն արդյոք տուն։
Նրանք գնացին այնտեղ, որտեղ հայրենիքը նրանց կարիքն ուներ։

Ու շատերը չվերադարձան…

Նրանք թողեցին մայրերի արցունքներ, հայրերի լռություն, կանանց սպասում, երեխաների՝ «պապան ե՞րբ է գալու» հարցը։ Բայց նրանք թողեցին նաև մի բան, որը ոչ ոք և երբեք չի կարող խլել՝ իրենց անունը, իրենց սխրանքը և իրենց անմահությունը։

Այսօր մենք կանգնած ենք այն հողի վրա, որի համար նրանք տվեցին ամենաթանկը՝ իրենց կյանքը։

Ուստի մենք իրավունք չունենք մոռանալու։
Իրավունք չունենք նրանց անունները թողնելու միայն հուշաքարերի վրա։
Իրավունք չունենք լռելու նրանց սխրանքի մասին։

Որովհետև հայրենիքը միայն այն հողը չէ, որի վրա կանգնած ենք։
Հայրենիքը նաև այն հիշողությունն է, որը պարտավոր ենք փոխանցել մեր երեխաներին։

Տղանե՛ր, դուք չկաք մեր կողքին, բայց ձեր անունները կան մեր սրտերում։
Դուք չեք խոսում, բայց ձեր լռությունն ավելի բարձր է, քան հազարավոր խոսքեր։
Դուք չեք քայլում այս հողի վրա, բայց ձեր արյունով եք գրել նրա պատմության ամենացավոտ էջերը։

«Ամբիոն Նյուզ»-ը՝ ի դեմս հիմնադիր-տնօրեն Հասմիկ Վիրաբյանի, հավերժ խոնարհվում է ձեր հիշատակի առաջ։

Հավերժ փառք մեր անմահ հերոսներին։
Հավերժ հիշատակ նրանց, ովքեր իրենց կյանքը տվեցին հայրենիքի համար։

Մենք հիշելու ենք։ Մենք անունները չենք թողնելու մոռացության։