Շիրակի մարզը տարիներ շարունակ դուրս է մնացել տնտեսական զարգացման իրական գործընթացներից
Վերջին տարիներին Շիրակի մարզում սոցիալական խոցելի խմբերի թվի աճը դարձել է ակնհայտ և մտահոգիչ իրողություն։ Խոսքը վերաբերում է հազարավոր ընտանիքների, տարեցների, միայնակ ծնողների և երիտասարդների, ովքեր կանգնած են կենսական խնդիրների առաջ՝ աշխատանքի, առողջապահության, կրթության և նվազագույն սոցիալական ապահովության հասանելիության առումով։
Այս իրողությունը չի կարող դիտարկվել որպես ժամանակավոր դժվարություն կամ արտաքին գործոնների հետևանք։ Սոցիալական խոցելիության աճը Շիրակի մարզում վկայում է մարզերի զարգացման և սոցիալական քաղաքականության համակարգային խնդիրների մասին, որոնց պատասխանատվությունը կրում է գործող իշխանությունը։
Շիրակի մարզը տարիներ շարունակ դուրս է մնացել տնտեսական զարգացման իրական գործընթացներից։ Ներդրումային ծրագրերի սակավությունը, աշխատատեղերի ստեղծման բացակայությունը և արտադրական ենթակառուցվածքների անբավարար զարգացումը հանգեցրել են գործազրկության պահպանմանը և բնակչության եկամուտների նվազմանը։
Միաժամանակ սոցիալական պաշտպանության գործող մեխանիզմները չեն համապատասխանում մարզի իրական կարիքներին։ Սոցիալական աջակցության ծրագրերը հաճախ ունեն սահմանափակ ընդգրկում և չեն ապահովում հասցեականություն, ինչի հետևանքով խոցելի խմբերը շարունակում են մնալ առանց անհրաժեշտ պաշտպանության։
Սոցիալական խոցելիության խորացումը լուրջ վտանգ է ներկայացնում ոչ միայն Շիրակի մարզի, այլև ամբողջ պետության համար։ Այն նպաստում է սոցիալական անհավասարության խորացմանը, բնակչության արտագաղթին, համայնքների թուլացմանը և պետական կառավարման նկատմամբ վստահության նվազմանը։
Պետությունը չի կարող ապահովել կայուն զարգացում, եթե իր մարզերից մեկը համակարգված կերպով դուրս է մնում տնտեսական և սոցիալական առաջընթացից։
Շիրակի մարզում ստեղծված իրավիճակը պահանջում է հստակ և անհապաղ քաղաքական որոշումներ․
-սոցիալական պաշտպանության համակարգի վերանայում՝ ապահովելով ծրագրերի հասցեականություն և բավարար ծավալ,
-մարզային տնտեսության զարգացման խթանում՝ ներդրումային և աշխատատեղեր ստեղծող ծրագրերի միջոցով,
-առողջապահական և կրթական ծառայությունների մատչելիության բարձրացում, հատկապես հեռավոր համայնքներում,
-մարզային քաղաքականության իրականացման նկատմամբ հրապարակային և շարունակական վերահսկողություն։
Այս քայլերը պետք է լինեն ոչ թե ձևական, այլ իրական և չափելի արդյունք ապահովող։
Շիրակի մարզում սոցիալական խոցելիության աճը պետական քաղաքականության լուրջ քննություն է։ Պետության արդյունավետությունն առաջին հերթին գնահատվում է իր ամենախոցելի քաղաքացիների նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությամբ։
Շիրակի մարզի բնակիչների սոցիալական անվտանգությունը պետք է դառնա պետական առաջնահերթություն։ Առանց դրա հնարավոր չէ խոսել արդար, կայուն և սոցիալական պետության մասին։